ЧУДО НА ОСТРОГ: Отишла да земе лекови за мајка си и доживеала нешто необично

ЧУДО НА ОСТРОГ: Отишла да земе лекови за мајка си и доживеала нешто необично

Многу верници се собираат во Острог кога ќе се соочат со нерешливи и тешки проблеми. Ваквото однесување не претставува ништо чудно, бидејќи на Острог постојано се случуваат невозможни работи – чуда!

Такво искуство имала и една девојка која дошла во Острог да побара помош за мајка си.
Ви ја пренесуваме нејзината приказна во целост.

„Би сакал да го споделам ова со вас. Многупати сум видел огласи во кои одредени агенции нудат патувања во манастири, меѓу другите и во манастирот Свети Василиј Острошки. Сум слушнал многу за него.

Бев привлечен од идејата да одам таму еднаш, а потоа дознавме дека мајка ми има згрутчување на крвта во вратот и треба да се оперира. Рекоа дека операцијата е ризична и дека може да дојде до срцев удар.

Едвај научив да живеам со фактот дека татко ми го нема, а единствената поддршка што ја имав беа тетка ми и нејзиното семејство. Се разбира, имаше и други луѓе околу мене, но не чувствував дека тие навистина се грижат за нас.

Сакав да одам кај Свети Василиј и да го прашам ако е божја волја мајка ми да не се оперира затоа што навистина немам сила да издржам. Исто така, сакав да биде здрава и уште да не ми го зема.

Се чини дека секогаш ги губам луѓето околу мене, оние што ги сакам. Така е и со дечковците, но и со родителите, па дури и со пријателите.

И сега немам сила да поминам низ такво нешто, татко ми ненадејно почина, едвај беше дури и болен, работеше до последниот ден од животот. Затоа решив да одам на море со сестра ми, па ако сака да одиме и ние во тој манастир.

Ова е божјо чудо, си помислив, Господ сакаше да одам таму. Сестра ми не знаеше дека сакам да одам таму долго време, сакаше само поради нејзината ќерка, затоа што е родена на тој ден, Василиј.

Знаев дека таму одат луѓе од сите вери, имаше католици, православни, видов муслимани… Слушнав приказни за овој светец, дека направил многу чуда, сакав да направи чудо и во мојот живот.

Стигнавме на море, се договоривме да одиме во манастир во недела. Се потпирам на себе, па чудно е што и оставив на сестра ми да го навива часовникот за да ѕвони, а јас не го намотав сама за секој случај.
Но, јас не. Часовникот не ѕвони. Требаше да го фатиме автобусот во седум, мислам, од Херцег Нови.

Слушнав само нервозно „СТАНИ“, не знам како, но се качивме во автобус. Толку од тоа што велат – КОМУ Е ПРЕДРЕДБЕНО И ДАДЕНО, ТОЈ ТАМУ ЌЕ СТИГНЕ. Подоцна сестра ми ми кажа дека ја разбудила птица…ни пред ни потоа, на нашиот прозорец немало птица, само тоа утро.

Кога стигнавме таму, почнав да плачам. Не знам зошто, штом го видов манастирот, и додека се приближивме, не знам зошто заплакав. Не можев да ги сопрам солзите. Се срамев да плачам, но солзите не ги криев…
Набрзо помина и кога влегов се беше во ред. Не ги знаев православните обичаи, однесувањето во црква, бидејќи сум католик, но се помина добро.

Почувствував мир и се молев. За мајка ми, за тогашниот дечко со кој сакав да се смирам. Се смирив со дечко ми, па раскинавме.

Сето тоа е дел од Божјиот план, ако сме еден за друг, ќе бидеме заедно. Мајка ми е сега со мене, и рекоа дека затнувањето на крвниот сад не е опасно и дека не и треба операција. Нејзината состојба не е променета веќе две години.

Докторот кој толку многу инсистираше на операцијата целосно се предомисли. Мајка ми е на лекови и е добро. Сфатив дека Исус дозволува некои ситуации кои не ни се допаѓаат за да се доближиме до Него, но Тој никогаш нема да ни даде повеќе отколку што можеме да се справиме.

ТИ БЛАГОДАРАМ ИСУС МОЈ… ТИ БЛАГОДАРАМ СВЕТИ ВАСИЛИЈ.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *